म,तिमी र पत्रहरु

कास म एक तारा बनु!   आगोको बलिरहेको ज्वाला बनु  न मलाई कसैले छुन सकोस्   न कसैले मलाई सुन्न सकोस्   न मलाई कसैको चाहा होस् टाढा कतै मेरो आफ्नै "संसार" बनाउ,  बादलको घुम्टो भित्र हराउ म   ️ कास म  तारा बन्न सकूँ।💫💫 भीडहरुमा पनि एक्लो लागु, सन्नाटाहरुमा चम्किलो लागू रङ्गहरुमा फिक्का होस्  हेर्दा दूर दूर लागू, महसुुस मनभित्र होस् कास म तारा बन्न सकूँ।।।।।💫💫

निस्तब्ध! हेरिरहे छु बलेनिबाट झरिरहेका एकनास  पानीका थोपाहरु लाग्छ फेरि रसाउने छ , ममत्वले फाटेको धर्तीका चिराहरु, उसैगरि फेरि एकपटक र एक दिन फेरि हराउने छ, घाम लागेर,हावा लागेर त्यो अपनत्व धर्तीले खोजी रहने छ, शिशिरमा,बसन्तमा अँह,मेटिने छैन तृप्तीको प्यास !!✍️✍️✍️✍️

             दराजको कुनामा एउटा मैलो किताब छ। फोटोकपी गरेर बनाइएको ।बाहिरी कभरमा विभिन्न साहित्यकारहरु सङ्गै छेउमा मेरो तस्बिर टाँसिएको । भित्री पानाहरुमा धेरै कुरा लेखिएको थियो ।जिन्दगीका रङहरु पोतिएका थिए।अधुरा कहानी सङ्गै आशाको किरणहरु दूर दूर क्षितिजमा सलबलाई रहेका।  अहिले फुङ्ग उडेका छन् सबै । भित्र  फेरि कोरा बनेको छ।सायद अरु धेरै कुराहरु लेखिनु पर्ने छ।कहिलेकाही अत्यासले मन जल्दा दराज खोल्छु र हेर्छु ।आँखाभरि नाचिरहने उहीँ सपना कल्पना बन्छ। पल्याक पुलुक दायाँबायाँ हेरेर आँखाका आँसु पुछ्छु।अब मुस्कान बाध्यता बनेको छ र आँसु जिन्दगी। मनले हँसाउन सक्छ,रुवाउन सक्छ,दुखाउन सक्छ र सम्हाल्न पनि यहि मनले सक्दो रहेछ।मन सम्हाल्नु पर्ने ,मन फुलाउनु पर्ने ,मनले कल्पना र सपना बुन्नु पर्ने ।आशामा जीवन डोर्‍याउनु र भविष्यको प्रतीक्षा गर्नु बाहेक  हाम्रो विकल्प केही नहुँदो रहेछ। भविष्य वर्तमान भएर उभिदिने  समस्याले हामी नाजुक भै सकेका हुन्छौ।कल्पना सधैं भविष्य हुन्छ र यथार्थ हाम्रो वर्तमान ।हामीलाई कल्पना मीठो लाग्छ र भविष्य सुन्दर । मनको बलेसीमा बगेका यी वेदनाहरु सम्हाल्नु पर्ने छ।टुटेको आत्मा...

भो नलगाउ मलम दुख्छ घाउ दुख्न देऊ !! भाला रोपेको पुरानो त्यो ठाउँ दुख्न देऊ !! तिमी त खुशी भाकल गरेर हिडेको मान्छे , रमाऊ उता शहरमा दुख्छ गाउँ दुख्न देऊ !! भन्छौअरे हिम्मत जुटाऊ खुशी फुल्नु पर्छ अब, मन दुखेको छ,अचेल नसम्झाऊ दुख्न देऊ !! खुशी त म नि छैन, तिमी सङ्ग छुट्टिएर भन्छौं  भो अब सान्त्वना मलाई नलाऊ दुख्न देऊ !!

  एक हातमा दियो र  एक हातमा पुष्प  लिएर  पछ्याउँदै छन् खुशीहरु  तिम्रो मार्गभरि ....... अनुभूति सुनाउन नभुल्नु है, पछिल्तिर फर्किएर ! असमानता पाइलाहरु कहिले पर्न सक्छन् । कहिले थकाइले  मन हतास हुन पनि सक्छ । तर, प्राप्ति छ,प्रगति छ। साहस छ,उन्नति छ। सिङ्गो वैभव छ। तिम्रो मार्गभरि ...... तिम्रो वैभव देखाउन नभुल्नु है, पछिल्तिर फर्किएर! त्यो सुनौलो क्षितिजले कुरिरहेछ मीठो मधुमास बोकेर  बासन्ती पवन छर्दै, तिम्रो मार्गभरि ..... मुस्कुराउन नछोड्नु है, पछिल्तिर फर्किएर !!!

 म रानीपोखरी बनेर जमिरहे। तिमी घन्टाघर बनेर हेरिरह्यौ ।तिम्रो प्यास मेटाउन म सङ्ली रहे । मेरो  चोखो र पबित्र पनले आफ्नो गर्भासयमा तिम्रो निर्मल र कञ्चन आकृतिलाई समेटिरह्यो ।कहिले बादल बनेर विवशताहरु ले छेके पनि तिम्रो  सुन्दर आकृति म पूणिर्माको चहकिलो परिवेशमा अनुत्तरित नयनहरु सङ्गै तिमीलाई अङ्गाल्न चहान्छु ।पारिबाट  हेर्ने धरहराले बरु प्यासहरु मेट्ने प्रयत्न गर्यो होला । तिम्रो त्यो अविचलित मन कति कठोर रहेछ कुन्नि ? कहिले पनि मेरो  यो छातीमा सल्बलाएकाा प्रेमका छालहरु अनुभव गर्न सकेनौं । तिमीले ठान्यौ होला माथिबाट उड्ने वाजले बिष्ट्याइ दिएको छ। सडकमा हिड्ने हजारौं बटुवाहरु ले थुकिदिएर म भित्र  जुठ्याइएको छ। अझ ती असङ्ख्य मोटरहरु को धुवाँले मेरो आकृति नै कालो  पारी दिएको छ। यस्तै सम्झे हौला नि हैन ? तिमी पनि आफ्नो  पवित्र र प्रेमपूर्ण नयनले हेर्यौ भने निर्मल,कञ्चन र रङ्गहीन मात्र  देख्ने छौ । मेरो मन,मुटु र हृदयभरि तिम्रो प्रतिविम्ब खोपेर म हजार पर्यटक सामु उभिएकी छु। कहिले नपुरिने,कहिले तृप्ति नहुने प्यासहरु बोकेर तिम्रो प्रतिक्षामा । तिमी युगीन चेतना बोकेर आऊ।तिमी जीवनका अपेक्षाहरु पू...

  म महिला भएकै कारण ले जीवनका रङ्गहरु  माइतीघरमा समर्पण गरे, म महिला भएकै कारणले जीवनको भबिस्यहरु  कर्मघरमा त्याग गरे, म महिला भएको कारणले  हरेक लाञ्छनाको भागेदारी भोगिरहे । म हेपिए, म दबिए, म खुम्चिए कारण म महिला हुँ । एउटा पुरुषको  शृङ्गारिक बस्तु, ईच्छा पूर्तिको साधन, घरको शोभा, मैले ईच्छा सजाउनु हुन्न, मैले रहर पलाउनुु हुन्न, कारण म महिला हुँ ।।।